Landmacht zamelt geld in voor gewonde collega’s

Op donderdag 10 oktober zamelen circa 1300 medewerkers van de Koninklijke Landmacht via een sportief evenement geld in voor hun gewonde collega’s.

Deze groep gewonden hebben offers gebracht voor de vrede en vrijheid van Nederland en verdienen erkenning en waardering van zowel Defensie als van de samenleving. Via dit evenement wordt deze waardering en verbondenheid extra onderstreept. Op en rond de historische locatie de Grebbeberg haalt de Landmacht met 100 loopteams en circa 90 fietsteams geld op voor gewonde collega’s. Elk team betaalt een minimaal bedrag aan inschrijfgeld en kan eventueel ook door andere collega’s gesponsord worden. De beide sportieve onderdelen zijn zodanig ingericht dat ook gewonden kunnen deelnemen.

De vereniging ‘De Gewonde Soldaat’
Dit jaar gaat de opbrengst van het evenement de Grebbeberg Masters naar de vereniging ‘De Gewonde soldaat’. Een groep van circa 50 militairen, die zware verwondingen hebben opgelopen in Afghanistan, hebben deze Vereniging opgericht met het volgende motto: ”Wij zijn thuisgekomen, maar hebben daar wel een hoge prijs voor betaald. Dagelijks worden we daarmee geconfronteerd omdat we blijvend letsel hebben overgehouden aan de verwondingen die wij opliepen tijdens gevechtsacties. Door alles wat wij hebben meegemaakt, voelen we ons verbonden. Wij zijn gewond geraakt maar niet verslagen”

De vereniging vraagt met dit motto meer begrip, erkenning en waardering voor deze speciale groep veteranen die zware verwondingen hebben opgelopen tijdens hun uitzending. De vereniging heeft al een goede bestemming voor het geld; gezamenlijke deelname aan een internationaal sportevenement voor gewonde militairen in de VS en de aanschaf van handbikes. De Landmacht hoopt op deze dag’, waarin saamhorigheid de boventoon voert, een mooi bedrag op te halen voor de vereniging ‘De Gewonde Soldaat’.

(ministerie van Defensie, 8 oktober 2013)

DAGORDER VAN HARE MAJESTEIT KONINGIN BEATRIX

Op de dag dat ik het Koningschap overdraag aan mijn zoon richt ik mij in het bijzonder tot u, militairen en burgermedewerkers van Defensie.

De afgelopen decennia heeft onze krijgsmacht zich ontwikkeld tot een professionele organisatie die militaire slagkracht en expertise levert waar en wanneer de Nederlandse politiek dat vraagt. U treedt op in eigen land ter ondersteuning van civiele autoriteiten, maar ook ver buiten onze landsgrenzen. Veel operaties zijn uitgevoerd onder zware omstandigheden. Een groot beroep is gedaan op uw militaire kunde, improvisatietalent, moed en incasseringsvermogen.

Met diep respect herdenken wij degenen die zijn omgekomen bij het uitoefenen van hun taken. Ons medeleven gaat uit naar hun nabestaanden. In gedachten zijn wij ook bij hen die gewond raakten en hun naasten. Zij verdienen onze niet aflatende steun.

Defensie ondergaat grote veranderingen. Dit schept nieuw perspectief maar gaat ook gepaard met onzekerheid over de toekomst. Ondanks die onzekerheid toont u uw grote toewijding aan de krijgsmacht in het algemeen en aan elkaar in het bijzonder. Dit kenmerkt Defensie en verdient grote waardering.

Ik voel mij hierdoor gesterkt in het vertrouwen dat u, gedurende het Koningschap van Willem-Alexander, in diezelfde geest uw taken zult blijven vervullen om op te komen voor vrede en recht.

30 april 2013

KRO De Wandeling: Jaaike Brandsma en haar hoop op meer erkenning

'Ook een soldaat zonder benen kan het land dienen'

De Almeerse Jaaike Brandsma richtte onlangs de vereniging De Gewonde Soldaat voor Afghanistan op. Volgens de 25-jarige soldaat vooral om erkenning te krijgen. 'Mensen weten vaak niet wat we daar gedaan hebben en denken dat het onze eigen schuld is dat we gewond zijn geraakt'. In KRO De Wandeling (zaterdag 30 maart, 18.30 uur, Nederland 2) wandelt Sander met haar en doet samen met haar collega's mee aan een `mudrace' om geld in te zamelen voor het Revalidatiefonds.

Jaaike Brandsma tijdens haar herstel

Brandsma raakte zelf op 10 juli 2007 gewond in Afghanistan en verloor daarbij haar linker onderbeen. 'Het gebeurde twintig dagen voordat ik naar huis mocht, bij de bazaar van Deh Rawod. Ik stond te overleggen over een vervolgopdracht en ineens - boem! - een explosie. Een klap. Een flits. Alles zwart. En dan begint de film. Hoe lang ik daar heb gelegen, weet ik niet. Ineens werd ik met andere zwaargewonden in een pick-up van de Afghaanse politie geladen. Ik zakte weg. Het was alsof ik in een diepe slaap werd gezogen, terwijl alles in me riep: ik ben er niet klaar voor. Ik kwam bij toen een jongen me een klap in mijn gezicht gaf. Ik wist: zak ik weer weg, dan word ik nooit meer wakker. Ik riep: `blijven slaan, Ik wil niet dood'.'

De Almeerse werkt nog steeds bij defensie. In Afghanistan was ze chauffeur en ziekenverzorgster, maar inmiddels is ze management-assistent. 'Vanuit defensie wordt genoeg gedaan voor gewonde soldaten. Deze vereniging doen we vanuit onszelf. Dus eigenlijk vanuit de maatschappij en ik hoop dat mensen daardoor beter begrijpen wat we hebben gedaan en hoe het komt dat we gewond zijn. Mensen denken vaak dat het onze eigen schuld is. Men weet vaak te weinig over wat ons werk inhoudt. Door ons te laten zien hoop ik op meer erkenning'.

KRO De Wandeling, zaterdag 30 maart om 18.30 uur op Nederland 2 (herhaling zondag 31 maart om 8.30 uur en dinsdag 2 april om 16.10 uur op Nederland 2)

(Bron: KRO)

Uitbetaling ereschuld veteranen begonnen

Defensie is deze week begonnen met de uitbetaling van de zogenoemde ereschuld aan veteranen. De bijzondere uitkering komt toe aan hen die tijdens of door toedoen van een uitzending lichamelijk of psychisch gewond zijn geraakt en die hier nog dagelijks gevolgen van ervaren.

“Mijn waardering voor deze bijzondere veteranen, kan ik niet uitdrukken in geld. Maar met deze tegemoetkoming krijgen zij, die een hoge prijs betaalden voor nationale en internationale veiligheid, wel de erkenning en de vergoeding waar ze recht op hebben”, aldus minister Hans Hillen.

De regeling geldt voor veteranen van wie is vastgesteld dat ze tijdens oorlogsomstandigheden en crisisbeheersingsoperaties door de dienst invalide zijn geworden. Voorwaarde is dat de veteranen hun invaliditeit opliepen voor 1 juli 2007. Ook moeten ze voor deze datum zijn ontslagen en dienden ze  voor 1 juni van dit jaar hun eerste aanvraag voor militair invaliditeitspensioen in.

Eenmalig
De netto uitkering is eenmalig. De hoogte van de tegemoetkoming hangt af van het vastgestelde invaliditeitspercentage. Het maximum bedrag dat kan worden uitgekeerd per veteraan is €125.000. Bij een invaliditeitspercentage van 40 procent ontvangt de veteraan €125.000 x 0,40 = €50.000. Verwacht wordt dat de ereschuld aan het einde van dit jaar volledig is ingelost.

Vast onderdeel
Voor  invalide veteranen die niet in aanmerking komen voor deze ereschuldregeling, bijvoorbeeld omdat ze na 1 juli zijn ontslagen, geldt dat zij aanspraak kunnen maken op de nieuwe schadevergoedingsregeling die is opgenomen in het Besluit aanvullende arbeidsongeschiktheids-  en invaliditeitsvoorzieningen militairen. Hierdoor is de vergoeding van restschade bij militaire oorlogs- en dienstslachtoffers vast onderdeel van hun rechtspositie.

Mijlpaal
De ereschuld is al lange tijd onderwerp van discussie. Vorig jaar november werd een bedrag van €110 miljoen beschikbaar gesteld om de ereschuld in te lossen. Dit werd gezien als een mijlpaal in het veteranenbeleid. Ook de militaire vakbonden zijn akkoord met de manier van inlossing. ‘Nu de vergoedingen worden verstrekt, komt er voor veel veteranen een eind aan het lange wachten en wordt het boek naar ieders tevredenheid gesloten. Pijn en verdriet halen we hiermee niet weg, maar hopelijk werkt deze vorm van erkenning wel verzachtend’, aldus Hillen.

(ministerie van Defensie, 23 oktober 2012)

Zie ook: Ereschuld veteranen geregeld d.d. 12 juni 2012

‘De littekens herinneren er elke dag aan’

Na drie jaar revalidatie

tekst ELNT Marlous de Ridder
foto aoo Remco Schoonderwoert

SCHAARSBERGEN - Sergeant Frens Hartgers (28) raakt in 2008 levensgevaarlijk gewond in Afghanistan wanneer zijn voertuig nabij de vooruitgeschoven post Qudus op een IED rijdt. Hartgers wordt ruim twintig meter uit het voertuig geslingerd, heeft een slagaderlijke bloeding in z'n lies en zijn beide hielen en linkerknie zijn verbrijzeld. “Nee, zichtbaar letsel heb ik niet, maar de pijn is er nog iedere dag.”

Sgt. Frens Hartgers

Van de buitenkant zie je niks aan hem. Dat leidt met regelmaat tot frustratie. Hartgers: “Het lijkt wel of ik daardoor minder serieus wordt genomen. In het begin kreeg ik regelmatig interviewverzoeken. Maar toen de journalist hoorde dat ik geen been miste, zochten ze liever naar een andere kandidaat.” In Schaarsbergen loopt Frens Hartgers nu stage bij Bedrijfsmaatschappelijk Werk voor zijn opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Een carrièreswitch die de pantserinfanterist van 43 Gemechaniseerde Brigade noodgedwongen moest maken. “De HBO-opleiding is behoorlijk pittig. Gelukkig doe ik het in deeltijd, want de hele dag in de schoolbanken tussen die jonge ‘broekies’ trek ik niet meer.”

Herstel
Hartgers is één van de gewonden die zijn medewerking verleende aan het onderzoek van revalidatiearts, drs. Loes de Kruijff. “Voor Defensie ben ik - denk ik - een succesverhaal.

Mijn revalidatie was een lange weg, maar verliep redelijk gladjes. Het belangrijkste is dat ik nog kan lopen. Iets waar nog steeds veel mensen van staan te kijken. Ik lag letterlijk in puin.” Van de IED-aanslag zelf weet Hartgers niets meer. Vanwege zijn ernstige verwondingen werd hij vijf weken lang slapend gehouden.

“Toen ik achteraf de verhalen hoorde, realiseerde ik pas hoeveel geluk ik heb gehad. Dat ik geen trauma heb, is een raadsel: maar begrijpelijk, omdat letterlijk alles zwart werd.”

Hoewel hij optimistisch is, worstelt de sergeant nog dagelijks met de gevolgen. Niet alleen de littekens herinneren er telkens opnieuw aan, ook is hij voorlopig niet uitbehandeld. Onlangs is zijn rechter hielbeen en voet gereconstrueerd en zijn pijnlijke knie vraagt opnieuw om een kijkoperatie.

“Ik zeg wel eens dat ik een abonnement heb op het CMH, alleen kom je van dat lidmaatschap nooit meer af.” Maar, ergens komt het misschien door hemzelf, zo zegt hij. “Ik wilde al die jaren veel te snel. Niet toegeven aan wat niet meer kon en actief bezig zijn. Stond ik weer de tuin om te spitten of was ik in huis bezig. Dat is toch de aard van het beestje.”

Vereniging
Een belangrijke rol tijdens zijn reintegratie is weggelegd voor zijn vriendin en familie. “Mijn vriendin zat destijds elke dag aan mijn bed. Wat dat betreft is gewond raken de ultieme relatietest. Het maakt je band ijzersterk.” Daarnaast kreeg Hartgers in Doorn veel steun van mede-revalidanten.

De vriendschap tussen de gewonden is zo hecht dat Hartgers, samen met vier anderen, besluit een lotgenotenvereniging op te richten. Onder het mom van ‘samen sterk’ is de vereniging niet alleen bedoeld voor de saamhorigheid, ook willen de gewonden kennis delen. “Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen problematiek, maar we kunnen elkaar wel helpen”, zegt Hartgers. “Bijvoorbeeld op het gebied van voorzieningen.

Sommige collega’s schrikken van de papieren rompslomp. Daarentegen zoek ik uit waar ik recht op heb. Binnen de groep noemen ze mij wel eens gekscherend ‘Minister van Financiën’. Maar ja, een gezond lichaam krijg ik er niet mee terug.”

Meer informatie is te vinden op www.degewondesoldaat.nl

(Defensiekrant, 14 september 2012)

Je leven 180 graden anders

Onderzoek naar kwaliteit van leven onder zwaargewonde militairen

Revalidatiearts drs. Loes de Kruijff onderzocht samen met specialisten van het Militair Revalidatie Centrum welke factoren van invloed zijn op het re-integratieproces van gewond geraakte militairen en hoe deze groep hun leven waardeert na het ongeval. “Onzekerheid over de toekomst voerde de boventoon.”

Het is het eerste Nederlandse onderzoek dat de gevolgen op lange termijn beschrijft ten aanzien van het participatieniveau en de kwaliteit van leven van gerevalideerde oorlogsslachtoffers uit Afghanistan. Aanleiding van het onderzoek was dat er voor de start van de Task Force Uruzgan missie weinig ervaring bestond met het zorgtraject en de langetermijngevolgen voor slachtoffers met blast letsel.

Van de 144 gerepatrieerde gewonden uit Afghanistan spraken er 48 openhartig met De Kruijff over de grote impact die de verwondingen op hun leven hebben en over de toekomst. Hoewel de aard van de letsels verschilt, zijn er zichtbare parallellen binnen de groep. De Kruijff, nu verbonden aan revalidatiecentrum De Hoogstraat, komt tot de conclusie dat de meeste problemen worden ervaren op het gebied van werk en mobiliteit. “Onzekerheid over de toekomst voerde de boventoon in de gesprekken. De verwondingen zorgen ervoor dat de meesten hun carrièreplanning moeten bijstellen. Soldaten die als wens hadden om naar de KMS te gaan en onderofficier te worden, zagen die in duigen vallen. Daarnaast bestond er onzekerheid over het wel of niet militair kunnen blijven. De meerderheid wil het liefst weer een parate functie vervullen. Zelfs terug naar het missiegebied. Alleen een keuring moet uitwijzen of ze ooit nog dienstgeschikt zijn.”

Gemis
In de vraaggesprekken kwam ook inkomstenderving regelmatig aan de orde. Voor nagenoeg de hele groep waren (oefen)toelages een vaste bron van inkomsten. Een hypotheek werd afgesloten op basis van die levensstandaard. Nu dat wegvalt, zien de financiën er een stuk minder rooskleurig uit. Op het gebied van mobiliteit werden de fysieke beperkingen het meest genoemd in de veranderde vrijetijdsbesteding. De Kruijff: “Het sporten, vooral hardlopen, moeten missen, is voor de militairen een klap in het gezicht. Het zijn sportieve jongens en meiden met een drive om te presteren. Het is moeilijk om dan te accepteren dat iets niet gaat. Daarbij hebben bermbommen een lange nasleep, want blast-letsel geeft nu eenmaal geen ‘nette’ breuk. Niet verwonderlijk dus dat tijdens het onderzoek zo’n tweederde nog medische zorg nodig heeft.”

Veerkracht
Hoe zwaar het lijden ook was, de revalidanten knokten zich ieder op hun eigen manier een weg terug. “Dat is wat ik zo bewonder aan deze groep militairen”, zegt De Kruijff. “De mentale veerkracht is groot. Ondanks de frustratie en het verdriet hebben de meesten hun leven weer opgepakt. Dit was mede te danken aan steun vanuit het sociale netwerk.” Dat familierelaties en partners een belangrijk aandeel lijken te hebben in de re-integratie van gewonde militairen ontdekte De Kruijff in een deelonderzoek. “Waarden en normen binnen een familie bepalen uiteindelijk hoe er wordt omgegaan met de situatie. Maar over het algemeen durf ik te concluderen dat deze relaties van grote waarde zijn voor het herstel.”

Resultaten
Met een publicatie in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde heeft De Kruijff een belangrijke erkenning op zak. Maar hoe nu verder? “Het is nog te prematuur om aan de hand van dit onderzoek het revalidatieproces aan te passen. Maar het zet de mensen wel op scherp”, oordeelt De Kruijff. “De uitkomsten waren voor de revalidatieartsen overigens niet geheel verrassend. Ze waren herkenbaar vanuit de hulpvragen die militairen tijdens hun revalidatie stelden. Dit onderzoek legitimeert de middelen die worden ingezet om te voldoen aan die hulpvraag. Verder kunnen we nu de opgedane kennis rond dit type letsel bundelen. Zodat Defensie ook in de toekomst de juiste zorg kan blijven leveren.”

(Defensiekrant, 14 september 2012)

Gewonden geëerd met voorstelling Soldaat van Oranje

Circa 500 militairen en hun partners zagen gisteravond de musical Soldaat van Oranje. In aanwezigheid van prins Willem-Alexander genoten zij zichtbaar van de ontspanning en het spektakel op voormalige Marine Vliegkamp Valkenburg. De exclusieve voorstelling gold als eerbetoon aan de (ex)-militairen die gewond raakten tijdens missies in onder meer Afghanistan, Bosnië en Cambodja.

Op initiatief van Militaire Willems-Ordedrager kapitein Marco Kroon, had Defensie gewonden en hun familie kaarten aangeboden voor de succesvolle musical over verzetsheld Erik Hazelhoff Roelfzema, die tijdens de Tweede Wereldoorlog streed voor een vrij Nederland. Hoewel het andere tijden waren, is het al geruime tijd volle zalen trekkende verhaal nog steeds actueel, meent Commandant der Strijdkrachten generaal Tom Middendorp: "De voorstelling staat symbool voor de inspanning van duizenden andere helden. Militairen die wereldwijd en in moeilijke omstandigheden opereren, die hun leven waagden voor anderen. Die daarbij soms sneuvelden of gewond raakten, zoals de militairen die hier vanavond zitten. Zij maakten het verschil, soms tegen een hoge prijs."

Niet vergeten
Alleen al tussen 2006 en 2010 raakten tijdens Task Force Uruzgan in Afghanistan 144 Nederlandse militairen gewond. Ondanks dat de missie voorbij is, worstelen nog veel mensen dagelijks met de mentale en fysieke gevolgen. "Juist om die reden verdienen zij het om een keer in het zonnetje te worden gezet", zegt kapitein Kroon. "We mogen niet vergeten hoeveel verdriet onze gewonde collega's en hun families nog altijd doormaken. Deze avond is bedoeld als eerbetoon. Het verzacht niet de pijn, maar verzet wel even de gedachten. De Soldaat van Oranje is een fantastische show en een hele toepasselijke ook."

Erkenning
Sergeant-majoor der mariniers Rob Severs was verrast door de uitnodiging. "Heel bijzonder dat Defensie dit doet, met name ook voor het thuisfront. Gewond raken doe je namelijk niet alleen. We hebben een ontzettend leuke avond gehad. De hele opzet van de musical is fantastisch. Je komt ogen en oren te kort." Ook wachtmeester der 1e klasse Raoul Janssen (KMar), die in 1993 werd uitgezonden naar Voormalig Joegoslavië en PTSS opliep, noemt het een geweldig initiatief. "Dit doet me goed. Het Draaginsigne Gewonden is een belangrijke erkenning, maar deze avond net zo goed. Het geeft aan dat we niet worden vergeten."

De musical Soldaat van Oranje ging in oktober 2010 in première. Sindsdien hebben meer dan 650.000 mensen de voorstelling gezien. De musical is verlengd tot en met januari 2013.

Toespraak generaal Middendorp bij de musical Soldaat van Oranje

(ministerie van Defensie, 31 augustus 2012)

Prins en Prinses naar 'Soldaat van Oranje'

Hunne Koninklijke Hoogheden de Prins van Oranje en Prinses Máxima der Nederlanden zijn donderdagavond 30 augustus 2012 aanwezig bij voorstelling van Soldaat van Oranje - De Musical op de voormalige marinevliegbasis Valkenburg. De voorstelling wordt opgevoerd voor militairen die gewond zijn geraakt tijdens hun inzet. 

In de musical Soldaat van Oranje komen thema’s aan bod die essentieel zijn voor het optreden in crisissituaties: kameraadschap, onvoorwaardelijk onderling vertrouwen, leiderschap en steun van het thuisfront. Dat die verbondenheid en steun niet na de crisis eindigen wordt door defensie met deze avond benadrukt.

Naast gewonde militairen wordt de voorstelling bijgewoond door onder andere de Commandant der Strijdkrachten, Generaal Tom Middendorp, de commandanten van Marine, Landmacht, Luchtmacht en Marechaussee en Kapitein Marco Kroon, drager van de Militaire Willemsorde en tevens initiatiefnemer van deze avond.

De musical is gebaseerd op het verhaal van Nederlandse verzetsstrijder Erik Hazelhoff Roelfzema. Als Leidse student ontsnapt hij naar Engeland, na verzetsacties in Nederland aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Van daaruit biedt hij verzet door onder meer radioapparatuur naar Nederland te smokkelen voor betrouwbaar radiocontact. Ook is hij actief als piloot. Aan het einde van de oorlog begeleidt hij Koningin Wilhelmina, in de functie van adjudant, bij haar terugkeer naar Nederland.

(Nieuws van Nederland, 17 juli 2012)